اقتصاد کشور در دهه‌های گذشته، بیش از آنکه پیش برود، در تلاش بوده تا زمین نخورد. اتکای مفرط به درآمدهای نفتی، نبود تنوع در صادرات، ضعف در حکمرانی اقتصادی، و فشار تحریم‌های خارجی، مسیر توسعه را برای ما باریک و ناهموار کرده است. در چنین وضعیتی، نه تنها ظرفیت‌های ملی مانند نیروی انسانی متخصص و زیرساخت‌های نیمه‌تمام در آستانه‌ی فرسایش‌اند، بلکه فرصت‌های رشد هم یکی‌یکی از دست می‌روند. امروز با نگاهی به وضعیت بیکاری گسترده در میان تحصیل‌کردگان، فرار مغزها، و افت بهره‌وری در صنایع مختلف، می‌توان گفت که اقتصاد کشور در برزخ تصمیم‌گیری میان باقی‌ماندن در وضعیت موجود یا...